STRONA GŁÓWNA

  Baza Informacji

  AGROTURYSTYKA
  OŚRODKI WYPOCZYNKOWE
  GASTRONOMIA
  WYPOŻYCZALNIE SPRZĘTU
  TURYSTYKA AKTYWNA
  INNE USŁUGI
Suwalszczyzna - Kartki - Wyślij kartkę ze strony
Legendy i podania ludowe
Ciekawostki kulinarne
Szlaki rowerowe i piesze
Szlaki kajakowe
Wigierski Park Narodowy
Wigry w obiektywie
       
  Miejscowości nadwigierskie:
Wigry
Magdalenowo
Stary Folwark
Gawrych Ruda
Płociczno
Krzywe

Sękacz

Sękacz jest rodzajem specjalnego ciasta, które nawet po upływie pół roku jest bardzo smaczne i pożywne. Oprócz charakterystycznego przepisu, do jego upieczenia potrzebny jest specjalny sprzęt. Oprzyrządowanie to składa się z drewnianego wałka - szerszego z jednej i cieńszego z drugiej strony, stawidełek - na których leży i obraca się wałek, misy na resztki oraz elektrycznych grzałek. Dawniej, gdy używano ognia, zamiast elktrycznej maszynki był ruszt. Palono brzozą lub olchą.
Wałek powinien być owinięty pergaminem i natarty masłem - aby później sękacz dał się łatwo zsunąć. W tym także celu ma on swój charakterystyczny kształt - miniaturowego świerku.

PRZEPIS NA CIASTO :

  • 40 świeżych jajek,
  • 1 litr kwaśnej śmietany,
  • 1 kilogram mąki,
  • 1 kilogram cukru,
  • 0,5 kilograma masła,
  • 0,5 kilograma margaryny,
  • 2 cytryny,
  • 4 cukry waniliowe,
  • 4 dowolne zapachy.

WYKONANIE :

tłuszcze należy utrzeć z cukrem na jednolitą masę i dodać same żółtka. Potem dodać mąkę i śmietanę- ucierając aż powstaną pęcherzyki powietrza. Dodać cukry waniliowe, zapachy i sok z cytryn. Wszystko wymieszać. Z pozostałych białek należy ubić pianę w 8 porcjach. Przygotowane ciasto dzieli się również na 8 porcji i do każdej stopniowo dodaje świeżą pianę z 5 białek.
Masę polewa się powoli i cierpliwie na natłuszczony i obracający się wałek. Do tej czynności wymagana jest specjalna prawie płaska warząchewka, tak aby rzadkie ciasto bez trudu po niej spływało.
Pieczenie trwa 3 godziny. Później sękacz musi zesztywnieć - około 6 godzin i dopiero wówczas może być zdjęty z wałka.

Kartacze

Istnieje wiele przepisów na wykonanie dobrych kartaczy - i można też powiedzieć iż co gospodyni to inny ich smak. Poniżej przytaczam oryginalny, suwalski sposób ich wykonania.

Świeże mięso wieprzowe - najlepiej karkówkę lub łopatkę - obmyć i podgotować do średniej jego miękkości, dodając listek laurowy i pieprz naturalny. Wywar mięsny pozostawić do gotowania kartaczy, a mięso zemleć wraz z cebulą i ząbkiem czosnku. Póżniej wymieszać i dodać przyprawy do smaku. Tak przygotowany farsz, podsmażyć na patelni przez około 10 mint.
Ziemniaki obrać, umyć i potarkować. Następnie masę ziemniaczaną wycisnąć, a wytrącony krochmal dodać do ciasta. Trzeba także je spażyć wodą lub wywarem mięsnym - aby nie było zanadto twarde. Z wymieszanego, elastycznego ciasta formować placki i zawijać w nie kule z przygotowanego mięsa. Wrzucać do wrzącej wody (wywaru). Czas gotowania kartaczy zależy od ich wielkości, oraz od tego czy do ciasta dodaje się mąki i gotowanych ziemniaków. Takie z zupełnie surowego ciasta i dość sporej wielkości gotują się około 2 godzin.

Danie podaje się z zasmażką złożoną z podsmażonej cebulki i boczku.

Babka Ziemniaczana

Jest to danie, które łatwo jest przygotować - a smakuje naprawę wspaniale.
Do potarkowanych ziemniaków dodać przyprawy (sól, pieprz), podsmażoną cebulkę ze skwareczkami (bądź innymi kawałkami mięsa), około 1 szkalanki drobnej kaszy. Tak stworzone ciasto należy wlać do blaszki, wcześniej wysypanej bułką tartą. Wyrównać - aby jego grubość była wszędzie taka sama.
Piec w temperaturze 180°C, przez około 1,5 ha (proces pieczenia należy jednak monitować).

Kindziuk

Jest to typowa potrawa litewska. Jeszcze do dziś wykonywana w domach litewskich.
WYKONANIE:
Surowe kawałki polędwicy, szynki lub karkówki oraz niewielką ilość boczku kroi się na niewielkie kawałki. Później naciera się je pieprzem, solą, czosnkiem i niewielką ilością saletry. Przez dobę mięso starannie nakryte nasiąka - szczególnie zapachem czosnku. Tak przyrządzonym farszem napycha się bardzo ściśle - idealnie umyty i oczyszczony - świński żołądek. Po napełnieniu żołądka, należy go zaszyć.
Kindziuk kładzie się na desce, przykrywa drugą deską i przyciska kamieniem, tak iż staje się dyskiem.
Później przez około miesiąc wisząc między deszczółkami w kominie, przenika zapachem dymu. Gdy już się zaróżowi i puści tłuszcz - nadaje się do konsumpcji.
Kindziuk jest bardzo trwałą i smaczną potrawą. Może wisieć w chłodnym miejscu nawet w upały - wszystko dzięki soli.

  © suwalszczyzna.com.pl  © wigry.net.pl